Scheermuseum Bakhuizen geeft een overzicht van de strijd, die de mens voerde, tegen overtollig baardgroei. En in het bijzonder het "nat scheren".

Hoe de barbier, met kwast en scheermes, zijn klanten te lijf ging. Hoe de mens, zelf trachte zich te ontdoen van baard en snor, zonder zich te verwonden.

Niet alleen geeft het museum een goed beeld hoe men vroeger leefde, maar ook hoe vindingrijk men vroeger was.

De collectie omvat o.a

foto's  scheermessen  scheerkommen  scheerbekkens  kapperinventaris  snorrekommen  reclame scheermesslijpapparaten en een grote verzameling veiligheidsscheermessen.

Beginnen we eens met de eenvoudigste bediening: "het scheren". Voor 1900 gold ook in de grote steden een tarief in de gewone zaken van drie cent per keer, vijf cent voor tweemaal per week. Na dien heeft men het gebracht op vijf cent per keer.

De zaken waren in die tijd zeer primitief ingericht. Vloer met zand of gewoon geboend. Houten spuwbakje in 'n hoekje, voor de pruimers. Een paar houten banken aan de wanden, twee scheerstoelen, 'n wit porselein fonteintje ('n soort bak met koper kraantje) voor 't water in de scheerbekkens.

Met de hand inzepen, eenmaal scheren, en dan zocht de klant naar een schoon plekje op de handdoek, waarvan aan koperen knopjes naast de spiegel een paar voor algemeen gebruik hingen. Was de handdoek om de hals nat van 't daarin lopende schuim, dan werd de droge kant weer ingestopt, net zolang tot alle vier de kanten nat waren.

Want alle klanten kregen de zelfde doek voor, die, wanneer de klant geschoren was, met een rukje werd weggenomen en "Asjeblieft meester," dan moest de klant zoeken naar de handdoek bij de spiegel. Van een waskom was geen sprake. Bij enkele prijkte een wastafel met een waskom met lampetkan. Water was er wel in, maar geen 5 ct. klant zou 't wagen om er gebruik van te maken.

Die weelde was alleen en dan nog niet eens van harte, toegestaan aan de enkele "heer" die 'n dubbeltje offerde. Zo'n heer werd wel met bijzondere zorg geschoren, maar van tweemaal inzepen was maar zelden spraken. Poeder of Vinaigre dat waren helemaal onbekende zaken, hoogstens een stukje cosmetique voor de snor of de scheiding.